Koken bij Het Stoelenproject

 

Written by John-Luca de Vries

  

Onder een flank van een grote parkeergarage in de Marnixstraat in Amsterdam-West bevindt zich Het Stoelenproject, een daklozenopvang die Amsterdamse daklozen maaltijden serveert en een slaapplek aanbiedt. Vandaag ben ik hier om een maaltijd voor daklozen te koken met het team van Deedmob, Arthur, Tycho, Splinter, Hendrik-Jan, Boudewijn en David. Op het moment dat ik binnenkom word ik direct aan het werk gezet door m’n lieftallige collega’s en begin ik met het snijden van selderij voor de macaroni bolognese die we vanavond aan een groep van vijftig personen gaan serveren. David en ik zijn direct in een vriendschappelijke competitie verwikkeld om wie het snelst de selderij kon snijden. Hoewel ik dit in de eerste instantie van hem win, blijk ik de stukken uiteindelijk veel te dik gesneden te hebben, en moet ik, aangespoord door mijn perfectionistische mede-chefs (die allemaal stuk voor stuk een topmaaltijd op tafel willen zetten!), alle stukjes nog eens individueel door midden gaan snijden.


Bij binnenkomst van masterchef Splinter wordt mij direct door hem uitgelegd dat ik beter gewoon alle selderij met een scherp mes in één keer tot kleinere stukjes kon snijden. Goede suggestie. Na een tijdje op deze wijze gezellig met elkaar aan de slag geweest te zijn komt vrijwilliger Margot binnen om ons meer over het Stoelenproject te vertellen. Duidelijk wordt dat deze organisatie mogelijk wordt gemaakt door de energie en inzet van een enthousiast team vrijwilligers, die samen iedere avond gezamenlijk deze opvang draaiende houden.
Rond vijf uur hebben we de maaltijd klaar, en hebben we naast de bolognese zowel een salade als een dessert voor de gegadigden voorbereid. Om half zes begint de zaal langzaam vol te lopen met daklozen. Een grote diversiteit aan mensen begint zich druppelend in onze richting te begeven, waar wij hen al opwachten met een gigantische voorraad voedsel. Iedereen wacht netjes op zijn beurt en bedankt ons hartelijk wanneer we ze hun maaltijd opscheppen.

Hier raak ik aan de praat met een vrijwilliger, Paul, een dakloze uit Amerika die in de staat Florida opgroeide en in Nederland na een mislukt huwelijk en pech met zijn zaak op straat terechtkwam. Paul vertelt me dat hij daklozen helpt bij het vinden van tijdelijk werk in Amsterdam, en dat hij dagelijks migranten en daklozen helpt werk te vinden en adviseert om de juiste keuzes te maken: “I made some bad decisions myself, and now I give people my story to keep them on the right track in life. I tell them to start up a business by making use of their connections with their home country, ask supermarkets and other businesses whether homeless people can help them with temporary work, or convince them to study for a degree.” Paul weet ook veel te vertellen over het bonte gezelschap daklozen, en vertelt verhalen over zijn tijd in het leger.

Wanneer het keukenteam uiteindelijk zelf de kans heeft om een hapje te eten zitten we tussen de daklozen kijkend naar een slechte actiefilm in een ruimte waarin de ene na de andere sigaret naast ons wordt opgestoken. Hoewel we ons allemaal een beetje de rare eenden in dit nest voelen, worden we warm onthaald door de daklozen die ons hun verhalen vertellen en ons bedanken voor de maaltijd. Hendrik-Jan en ik luisteren nog verder naar Paul zijn uitgebreide levensverhaal: “I lived the good life before, I tasted caviar and Dom Perignon nr. 2, but that is not all there is to life. Now I just get so much more out of helping people get ahead, making sure they end up on the other side of this table, on the right track.”

David begint plotseling in het Pools te spreken met één van de daklozen die bij ons aan tafel zit, die vervolgens helemaal oplicht en hartelijk begint te lachen. Deze man vertelt dat hij er veel moeite mee heeft om Nederlands en Engels te leren, en is zichtbaar verrukt om met iemand in z’n moedertaal te kunnen communiceren. Hij leert ons zelfs wat Poolse woorden. Niet lang hierna nemen we afscheid van iedereen die we hebben ontmoet, en ontvangen we spontaan een daverend applaus. We lopen een ieder met een warm gevoel de zaak uit, een bevredigend gevoel dat ik zelf nog niet eerder had ervaren. Wanneer je vijftig man op zo’n eenvoudige wijze zoveel verschil kunt brengen in het leven, levert dat je zelf misschien nog wel meer op dan degenen voor wie je het werk doet. 

Wil jij ook graag mee koken en goed doen? Schrijf je dan hier in bij Het Stoelenproject!
Don't forget to share this post!